Eindhovens dagblad 13-01-2006 Lenny Kuhr hartverwarmend Concert en cd-presentatie Lenny Kuhr. Met Cor Mutsers, gitaren en zang; Eric Coenen, basgitaren en zang; Will Maas, piano, accordeon en zang; en diverse gastmuzikanten. Woensdag 11 januari in de kleine zaal van Muziekcentrum Frits Philips te Eindhoven. Door René van Peer Zangeres Lenny Kuhr had iets te vieren afgelopen woensdag in het Eindhovense Muziekcentrum. Ze hield er haar meest recente cd Panta Rhei ten doop na een hartverwarmend concert waar, naast haar vaste groep, ook diverse gastmuzikanten aan deelnamen. Zij gaven de liedjes, die een breed gebied bestreken tussen weemoed en ongebreidelde levenslust, extra diepte. Het publiek liet zich graag door haar meeslepen en reageerde spontaan en enthousiast. De loopbaan van Kuhr zit in een bijzondere fase. Sinds haar vorige cd 'Op de grens van jou en mij' staat ze weer volop in de belangstelling. Dat het volkomen verdiend is, bleek uit het concert dat ze eergisteren gaf. Ze greep daarin niet terug op de oude successen. Die had ze ook niet nodig had om het publiek voor zich te winnen. Haar nieuwe repertoire kan zich in vuur en zeggingskracht gemakkelijk meten met eerder werk. Kuhr bezong zowel kleine, liefdevolle observaties uit het leven van alledag, waarvoor haar kleinkinderen regelmatig als aanleiding dienden, als haar verlangen naar een betere wereld, een zonovergoten droomwereld die zindert van kleuren en emoties. Vaak waren de liedjes doordrenkt van een gloedvolle zinnelijkheid. Dat hele spectrum van verlangen, van weemoed tot hoop, lag vervat in haar stem met de karakteristieke trilling en een heesheid, die in een oogwenk om kon slaan in fonkelende scherpte. Haar begeleiders wisten al die stemmingen extra reliëf te geven. De akoestische en de vijfsnarige basgitaren van Eric Coenen maakten het klankbeeld warmer en voller, terwijl Cor Mutsers van tijd tot tijd op zijn twaalfsnarige gitaar daar helder flonkerende tonen overheen sprenkelde. Op zijn slagwerk bracht Arthur Lijten subtiele, beurtelings stuwende en afremmende accenten aan. Het Rubens Kwartet versterkte gevoelens van weemoed met hun ingehouden, maar uiterst effectieve spel. Het korte optreden van de fenomenale kunstfluiter Geert Chatrou in het charmant nonchalante 'Eindje lopen' maakte dit optreden helemaal af. Het publiek was opgetogen en liet dat steeds opnieuw merken in spontane bijval. Eigenlijk zou Kuhr kandidaat moeten zijn voor Eindhovens Trots.