22 mei 2007
Beste sitebezoekers,
De relatie die ik met mijn liedjes heb is onvoorwaardelijk. Ik heb met ieder van ze een speciale band.
Sommigen blijven een tijdje bij me en verdwijnen even later weer uit het zicht. En als ze weer terugkomen is het weer feest. Sommigen zijn deel van mijn adem en willen altijd opnieuw gezongen worden. Vanzelfsprekend.
Er zijn regelmatig van die glansmomenten in onze theatertour, waarop zo’n lied dan in mijn beleving als een bruid over de loper naar het baldakijn wordt gebracht. Die momenten, daar gaat het om en die wilde ik zo graag vastleggen voor het jubileumalbum. Dat komt ze toe. Om dat te kunnen hebben Cor, Will, Jurre, Sjoerd, en ik, hier bewust een heel seizoen naar toegeleefd.
In vier concerten wilden we veertig liedjes uit veertig jaar op die manier registreren. En het lijkt te gaan lukken. We hebben twee van de vier spannende concerten achter de rug. Studio Markant in Heeze hebben we omgebouwd tot een theaterzaaltje, waar ongeveer vijftig mensen in kunnen. De bezoekers hadden vaak een lange reis achter de rug. Er waren zelfs mensen die uit het buitenland kwamen. Ook zag ik een paar vertrouwde gezichten van bevriende muzikanten. De stemming was gespannen en verwachtingsvol. Als na een hele middag soundcheck en repetitie dan eindelijk het rode lampje aangaat dan moet het gaan gebeuren, ondanks alle zenuwen en gedachten zoals: “Waar ben ik aan begonnen?”
Uiteindelijk, na alles te hebben teruggeluisterd weten we dat we minstens twintig liedjes hebben gevangen zoals we ze wilden vangen. Die hoeven dus niet meer over in de volgende twee komende concerten a.s 7 & 8 Juni. Een lied dat in de categorie ‘deel van mijn adem’ thuishoort nl. ‘Over duizenden wegen’ dat stond er geweldig op, alleen mijn gitaar was onzuiver. Da’s dan achteraf heel jammer en die doen we gewoon opnieuw. Ik zei, na het terugluisteren tegen Cor, hij doet de muzikale productie van dit project,: “Weet je wat ik denk? “ Hij zei: “Dat je nog nooit zo’n mooie plaat hebt gemaakt” Ik zei: “Hoe raad je dat” “Omdat dat zeker zo is” zei hij. En hiermee wil ik niets afdoen aan alle andere platen die ik heb gemaakt, maar deze live flow en die extra spanning en dat beetje overspraak van instrumenten en stemmen op elkaars sporen [ daar hou ik heel erg van ] en dat intieme van een lied dat je op zo’n moment samenspeelt terwijl het rode lampje brandt, dat doet het hem.
Ik vond een gedicht dat ik jaren geleden eens schreef.
Een lied
Gevoelens golven
Klanken kleven als natte kleren
smachtend om mijn lijf
Klinkers trek ik uit de grond
Ze vullen vol
van wang tot wang mijn mond
Woorden drinken van mijn wezen
Gister, morgen
ligt verborgen
van voet tot hoofd
van hand tot voet
en weet de weg naar buiten
Een lied verlangt naar harmonie
en zoekt zich aan te sluiten
bij al wat is,
al wat was
en al wat komen gaat
5 april 2007
Dit is een mooie en spannende tijd waarin ik de gelukkige gelegenheid heb om een selectie uit mijn oeuvre, opnieuw op te nemen en uit te brengen. Het worden minstens 40 liedjes. In dit avontuurlijke proces ontdekte ik steeds meer de harmonische samenhang van al die liedjes en ik vind het een voorrecht om met het komende dubbel- of trippel album een soort universele biografie neer te zetten. Ik ben al dit hele seizoen bezig, om met mijn muzikanten die nummers te laten klinken als een klok. En nog steeds houdt de inspiratie niet op. Het plan verandert steeds nog een beetje iedere keer.Afgelopen zondag, 1 april, hadden we een concert in de Bussel in Oosterhout. Bij wijze van uitzondering zong er bij een aantal stukken een 6 koppig vrouwenkoor mee. Ze heten Canterelle. Door hun had ik de gelegenheid om voor het eerst Schubert's ‘Stemmen in de nacht’ live uit te voeren. Het was te gek. Cor zei: 'Het is niet te geloven hoe prachtig Schubert in dit lied van de ene naar de andere harmonie gaat. Ja, natuurlijk moeten we dit ook opnemen voor het jubileumalbum." Maar het was nog niet klaar. Acapella zongen Canterelle en ik als eerste liedje na de pauze 'Sterren" We gebruikten zelfs geen microfoons, en het klonk prachtig. Het is een hele korte versie van het liedje dat ik maakte met Willem Wilmink [ tekst] dat op de lp "Een dag als vandaag"staat, in een uitvoering met groot orkest.Zoals wij het nu deden klonk het heel puur en ontwapenend. " Ja, ik ben het met je eens, die moet er ook op," zei Cor. We hebben zo'n plezier gehad met elkaar en zo zie je dat je je ideeën tot op het laatst toe moet kunnen bijstellen. 1 en 2 mei beginnen de live opnames in studio Markant in Heeze waar een klein publiek bij mag zijn. Op de site vind je daar meer informatie over.
Verder ben ik ook net terug uit Israël waar we een monument onthuld hebben voor het onbekende kind, naar een idee van Herman van Veen. Het moedermonument staat bij Arnhem. Het wordt een wereldmonument. De gezusters Mirjam en Sil van Oort zorgen voor de verwezenlijking van dit monument. Uit ieder continent en uit veel landen wordt er een manshoge steen vervoerd naar Nederland. Zo'n steen vertegenwoordigt de ziel van het universele kind. Het vertegenwoordigt de onschuld en de afhankelijkheid van het kind van onze daden. Het land van herkomst krijgt uit Nederland een tegenmonument, en ik heb het hier over de onthulling van dat monument. Rob en ik waren betrokken bij de steen die uit Israël kwam. Hij werd uit de tuin van het Assaf Harofeh Ziekenhuis getakeld in het bijzijn van vele betrokkenen en gezagdragers. Onze ambassadeur was er, maar ook die van Jordanië en Egypte. Er werd bezield en verrassend gesproken en betoogd en ik heb toen, nadat ik in het Engels verteld had waar het lied over ging, ‘ zeven kleuren kleine kinderen’ gezongen. Ik zag hoeveel indruk het geheel op iedereen maakte. En ik zag dat ondanks alle onmacht en politiek er de drang bij velen is om dat waar het monument voor staat, ‘bewaking en bescherming van de onschuld,[ gesymboliseerd in ‘het kind‘] in activiteiten om te zetten. Vanuit het Assaf Harofeh Ziekenhuis worden er bijvoorbeeld door kinderartsen, vrijwillig plekken bezocht waar over het algemeen geen artsen kunnen of durven komen en waar er geen medische faciliteiten zijn, zoals bv.op sommige plaatsen in de Palestijnse gebieden. Dit is maar een voorbeeld, maar als je met deze zaken bezig bent ga je heel bewust de andere kant van geweld voelen en zien.
Het mooie van het monument vind ik dat je ook stil gaat staan bij het onschuldige kind in jezelf, dat je wil bewaken en beschermen, dat je soms helemaal kwijt bent, maar wiens roep nooit echt verstomt in jezelf. Ik noem het altijd "het ongeschondene." Een deel van ons bewustzijn is en blijft altijd ongeschonden en je kunt het voelen en je ermee verbinden. Hiermee komt er een deernis, een zachtheid naar jezelf toe en tevens de kracht om het te willen beschermen. Ik heb nog een fotootje waar mijn dochter Daphna, ze was toen 4 jaar, een jong poesje vasthield. De blik in haar ogen was zo zacht en vol van tederheid, zoals je wel vaker ziet bij een kind dat een jong diertje vasthoudt. Toen ik voor het eerst mijn eerste kleinkindje vasthield zal ik zeker ook zo gekeken hebben. Ik weet wel dat ik opnieuw werd aangesproken in mijn eigen ongeschondenheid. Er zit ook iets onvoorwaardelijks in ons dat daar ook mee te maken heeft. Het vermogen onvoorwaardelijk lief te hebben. Niet alleen een ander, maar ook jezelf.
Tot de volgende keer,
Lenny
5 januari 2007
Het subtiele
‘Het subtiele.’ Met dit woord werd ik wakker en het dwong me er iets over op te schrijven. Maar eerst beste sitebezoekers, een heel gelukkig en geinspireerd 2007. Inspiratie is dat waar het ene moet wijken voor het andere. Waar het grovere plaats moet maken voor het subtiele. Het woordeloze vindt zijn weg door de chaos van gedachten en emoties en maakt alles even stil en eenduidig. En ineens kun je het woordeloze verstaan.
Nog steeds vind ik het geweldig te ervaren hoe en volgens welke wetmatigheid ons innerlijk proces verloopt. Kunstenaars interpreteren het subtiele vaak door middel van hun kunst, maar het kan ook als een inzicht zijn waardoor je leven een belangrijke wending krijgt. Ik zie de beweging van deze wetmatigheid altijd beeldend voor me. Dan zie ik hoe het als een trilling van licht en geluid door de stenen van je gedachten en ideeen heen trilt, net zolang tot de stenen breken.
Wat heeft dit alles met liedjes te maken? Nou, toen ik in 1993 mijn stem drastisch verloor werd mij dus letterlijk het zwijgen opgelegd en toen ik ook van binnen begon te zwijgen ontwikkelde ik mijn innerlijke oor voor het subtiele. In die tijd heb ik er heel veel van opgeschreven en later toen ik weer een kwetsbare ‘subtiele’ stem kreeg heb ik er veel over gezongen in de nieuwetijdscentra. Toch is het de laatste jaren veel meer op de achtergrond geraakt omdat ik weer de theaters inging en al mijn toewijding weer uitging naar de voorstellingen, de liedjes en naar zingen en musiceren met een geweldige band. En dan ontwikkelen er zich stilletjes toch weer nieuwe stenen die weer opnieuw gebroken moeten worden.
Dus alle eer aan het subtiele, dat woordeloos zijn werk doet om zich zo nu en dan in alle eenvoud aan je te vertonen. Vanochtend deed het zich aan mij voor en ik begrijp dat 2007 het jaar wordt om weer bewust de weg vrij te maken voor het subtiele. Het heeft de kracht van eenduidigheid die stenen kan breken. Stenen van macht en materialisme, en van onze eigen ego’s. Dit is een zwaar tijdperk waarin we leven, maar wel interessant! Het subtiele is er gewoon nog, maar door de chaos in en om ons heen moet je zelf soms even stil zijn om het meer kans te geven.
Ik neem mij voor om dit jaar veel meer in het logboek te schrijven, dus kijk af en toe maar. En ook naar de playlist, wanneer we bij jullie in de buurt komen. En dan komen natuurlijk.
Lenny Kuhr
11 maart 2006
Beste site bezoekers,
We zijn alweer een flink end op weg in dit nieuwe seizoen en ons programma ontwikkelt zich nu van binnen uit. Dat wil zeggen dat de vorm van het programma nu zo vertrouwd is dat er nu alle vrijheid is om te spelen met de interpretatie en met de nootjes. Een levend organisme dus dat heel natuurlijk aanvoelt.
Het is interessant te kijken waar de stroom die de laatste tijd zo goed op gang is mij en ook ons straks naar toe zal voeren. Er was bv.een tijd waarin ik toegaf aan mijn spirituele gevoelens en dat heeft geresulteerd in een aantal cd’s die mijn eigen innerlijke reis beschreven. Dat was ook de tijd waarop ik mijn stem verloor en de afhankelijkheid van mijn stemgerelateerde persoonlijkheid kon doorzien en doorbreken. Typerend is dat mijn laagste tonen pas na zeven jaar terugkwamen. Tegelijk in de tijd waarop ik weer landde op aarde met alles wat ik daarvoor ervaren had.
Mijn liedjes zijn altijd een weerspiegeling van mijn leven en de laatste tijd heb ik heel veel over kinderen en vrede gezongen. Of althans; het verlangen naar vrede. Het is in tegenspraak met mijn eigen vroegere principe, en dat principe luidde: ieder mens moet eerst de vrede in zichzelf vinden en dan pas kan er vrede in het algemeen komen. Dat klopt ook wel, maar het betoog is zo sluitend dat het alleen maar een illusie kan zijn. Ik ben er dus op teruggekomen. Ik kan geen vrede in mezelf voelen als ik in onmacht toe moet zien hoe mensen en vooral kinderen lijden aan geweld. De waarheid is een paradox. Mensen lijden aan idealen, ideeën en dogma’s waardoor ze zichzelf en anderen in gevaar brengen. De onschuldige kinderen die nog ongeprogrammeerd zijn, zijn het symbool van de onschuld die in ons allemaal zit.
De bom die ontplofte zo’n 50 tot 100 meter van mijn kinderen en kleinkind vandaan, vlak over de grens van Israël in Egypte, heeft het zwijgen in mij doorbroken. Of het helpt dat ik er over zing is een andere vraag. Ik vind in ieder geval dat ik er gehoor aan moet geven omdat dat natuurlijk is. Ik sprak laatst met Herman van Veen en hij beweert dat we wel degelijk iets kunnen doen. Dat is een bevrijdende gedachte en ik zoek nog naar een vorm om mijn gedrevenheid vleugels te geven. Voorlopig laat ik het bij de invallen die ik krijg als het om liedjes gaat. Het laatste lied dat Rob en ik gemaakt hebben hierover heet ‘Zeven kleuren kleine kinderen.’
Ik had een droom dat mijn kleinzoontje Ozz die nu twee is, in een rij liep, hand in hand met allemaal verschillende kleuren kinderen. Ze waren heel gelukkig en ze dansten en zongen. Ze slingerden zich door een menigte mensen heen, maar de meeste mensen zagen deze kinderen niet en gingen niet opzij. In de droom zei ik: “ Ga eens opzij, zie je niet dat die kinderen erdoor willen?” Dit idee hebben we vervat in een lied dat we hebben geschreven toen de NCRV mij vroeg een kerstgedachte op muziek te zetten.
‘Zeven kleuren kleine kinderen die spelen met elkaar. Zeven kleuren kleine kinderen met zeven kleuren haar.’Enz.. ‘En de vaders van die kinderen die vechten met elkaar. Op de maat van mooie leuzen, want dan is dat niet zo zwaar’. enz…
‘Ooit waren de vaders kinderen en speelden met elkaar. Maar de regels van het spel die werden anders jaar na jaar.’Enz….
‘Kijk daar is de hemelboog. Hoog boven elk land. Daar zijn we nog kinderen en spelen hand in hand’
Op het laatst doe ik een oproep aan alle moeders van die kinderen. ‘Sta op met al je kracht en zeg je mannen en je zonen dat ze die kinderen erdoor moeten laten.” Dat is ongeveer de strekking van het lied. We doen dit lied altijd als toegift omdat de mensen daar gelukkig altijd om vragen. Want pas als ik dit kan zingen is voor mij het programma af.
Lenny Kuhr
Lieve mensen,
We zijn nu met Panta rhei in de complete setting aan het touren (Will is er nu ook bij) en ik zeg met vreugde: “het loopt als een trein”. Het is een heerlijk programma om te doen, harmonisch zit het goed in elkaar en de liedjes zijn zodanig gelaagd dat er veel is om te beleven. Veel van dat wat ik ken aan beleving komt aan bod en de reacties van de mensen zijn zodanig dat ze zich erkend voelen in hun eigen genuanceerde gevoelservaringen. Zij gelukkig en ik niet minder, omdat dat de communicatie is die ik via de taal van de muziek beoog en beoor.
Ach en de premiere in Eindhoven was echt een feest. Die nacht daarvoor had ik zeer goed geslapen en ik dacht: dit wordt een onvergetelijke dag. Bijna alle muzikanten die op de cd hadden meegespeeld deden mee voor deze ene avond… Ik was totaal ontspannen en totaal in het nu. Behalve Eric Cor en Will zat daar ook Arthur Lijten op percussie. We begonnen met ‘Alle dingen alle jaren’. Een heerlijk openingslied, het geluid was prachtig en daar kwam het Rubens[strijk]kwartet al op voor “ Verder varen “ Alles wat ik hoorde drong heel diep door tot in elke cel kan ik wel zeggen en het was heel bijzonder. Ik hoefde alleen mijn mond maar open te doen en soms dacht ik in een fractie van een seconde: “ Zing ik eigenlijk wel zelf, of bestond dit al en ben ik nu alleen maar aan het playbacken?” Het zingen trok gewoon door me heen en ik gaf alleen maar mee. Zoiets was het. Toen kwam onze vertrouwde Lior Kupperberg met zijn sopraansax het toneel opgeslopen. Dat doet ie altijd Lior. Hij sluipt het toneel op en af. Alleen als hij speelt voelt hij zich op zijn gemak en dat blaast ie de sterren van de hemel.
Op het laatst bij “ Eindje lopen” [ het kuierliedje] zetten we het nummer in en iemand in de zaal begon het intro met zijn mond mee te fluiten. De mensen waren enigszins verbaasd: “ Wie fluit daar zo mooi, en wie durft dat?” Nou het was Geert Chartrou de wereldkampioen kunstfluiten. Hij kwam tijdens zijn solo naar voren en liep voor de bühne richting toneel. Ik zei vanaf het toneel: “ Goeie-n- avond “ En al fluitend groette hij mij ook. Hij maakte zijn solo op het toneel af terwijl hij naast mij stond en gebroederlijk zijn arm over mij schouder legde. Geheel en al passend bij de strekking van het lied. De krant schreef in een lovende recensie over onze premiere dat dit de avond helmaal af maakte.
Soms gebeuren er belangrijke dingen in je leven waar je niet eens zo van kunt genieten omdat je bijvoorbeeld te zenuwachtig bent. Sommige mensen ervaren hun huwelijksdag zo. Als ik nu denk aan het Eurovisiesongfestival in 1969 dan heb ik daar veel van in een roes ervaren. Een soort droomtoestand. Je bewustzijn trekt zich dan terug in een veilig gebied waarin je alleen het hoognodige kunt doen omdat het allemaal te veel en misschien te beangstigend is om te beseffen.
Vaak is het in dit vak dus gewoon afzien.
Nu was het dus niet zo en heb ik van iedere seconde kunnen genieten.
En dat gaat nu zo door. Overal waar we optreden is het een feest zoals ik in het begin al zei.
In mijn volgend leven word ik weer zangeres.
5 oktober 2005
Beste site bezoekers, hallo!
In onze tuin liggen de noten weer voor het rapen, dus de herfst kondigt zich aan. Het seizoen is weer begonnen en ik wrijf in mijn handen, want het is geweldig om nu te gaan optreden. In ons nieuwe programma liggen de noten ook voor het rapen. Het spreekt voor zich dat ze spannend en harmonisch samengebracht zijn tot 11 nieuwe liedjes die klinken als elf klokken in één klokkenspel. Panta Rhei [ alles stroomt ] is de naam voor dit nieuwe album dat zojuist in de Markant studio’s in Heeze opgenomen gemixed en gemasterd is. Ons theaterprogramma draagt dezelfde naam en afgelopen zaterdag hebben we met de kleine bezetting, d.w.z. Cor Mutsers [ gitaar] en Eric Coenen [ bas ] en ik [ ik speel ook veel gitaar ] onze eerste voorstelling gehad in Oosterland in de kop van Noord-Holland in de prachtige uitverkochte Michaelkerk. We hebben ze alle twaalf gespeeld, de nieuwe stukken en ze zijn nu al niet meer weg te denken in ons programma. Het was voor het publiek en uiteindelijk ook voor ons een feest. Een goed begin dus! In januari spelen we weer in de grote theaters en dan doet onze Will Maas weer mee.
Ik ga nu vertellen hoe we te werk gegaan zijn:
De liedjes zijn in de loop van anderhalf jaar eerst door mij gecomponeerd. Waar ik zelf de tekst gemaakt heb was die er meestal gelijk met de melodie, maar waar of Rob of Herman Pieter de tekst maakte kwam ie altijd na dat de melodie al klaar was.
Als een liedje klaar was met tekst en al, en dat was vaak
wanneer wij van ons schrijfhuisje in de Drome in Frankrijk terug kwamen,
dan gingen we soms eerst langs bij Cor Mutsters in ons Brabantse Asten en
legde daar het mini discje op tafel met laten we zeggen twee nieuwe liedjes.
Als Cor niet aan het les geven was luisterden we er even naar en dronken
dan een glas Cote du Rhone. terwijl we alweer een paar van die 5 liter kartonnen
in de gang hadden gezet. Dit jaar hadden ze van die overheerlijke rosé.
Mmmm…
Een paar dagen later, als Cor het goed in zijn hoofd had, brachten we samen de verfijning aan, zodat we in het volgende stadium met de band konden gaan repeteren.
Op één liedje na, [ Panta Rhei ] is het zo gegaan. Vaak gebruikten
we de sound-check in het theater om een nieuw liedje te oefenen. Ieder van
ons vieren had zijn eigen unieke inbreng om tot die sound te komen die ons
nu zo langzamerhand kenmerkt.
Dit keer hebben we iets toegevoegd aan onze eigen arrangementen en dat is de inbreng van Frans de Berg. Hij heeft prachtig gearrangeerd voor strijker en blazers.
P A N T A R H E I
1 ALLE DINGEN ALLE JAREN
Tekst Herman Pieter de Boer,
muziek Lenny Kuhr
Deze melodie schreef ik al tijdens de opname van de vorige
cd. Ik had toen nog geen tekst. Cor stelde toen voor om het misschien nog
even als instrumentaal op te nemen.
Het is een melodie die voor mij heel vanzelfsprekend klinkt en die je niet goed meer uit je hoofd krijgt. In driekwartsmaat met een verrassend middenstuk, rytmisch gezien, of gehoord. De tekst las Herman Pieter voor door de telefoon toen ik bij mijn kinderen in Tel-Aviv was. Ik moest aan het einde van het lied iets aan de structuur van de melodie veranderen omdat Herman meer woorden had geschreven dan er noten waren. Ik zat toen bij mijn dochter Daphna die zelf ook liedjes schrijft. Zij heeft me op een idee gebracht. Bedankt schat…,
‘Alle dingen alle jaren zijn er nog. Alle dingen die er waren weet ik nog….
Meer zeg ik niet!
2 VERDER VAREN
Tekst Rob Frank, muziek L.K.
Muziek gemaakt in het afgelopen voorjaar in Nederwetten.
Rob maakte de tekst in Frankrijk. Het is een fado met Spaans Argentijnse
invloeden. Een tango achtige feel.
Het leven, in dit lied gesymboliseerd door ‘ het schip ‘ wil altijd
verder, want de zee die roept. Aan het einde is immers een
nieuw begin. Maar het hart wil, al is het maar voor een keer, terug naar
wat er is geweest.
3 PANTA RHEI
Tekst en muziek L.K.
Het gaat er over dat langzaam alles verandert met
allerlei voorbeelden. Het eindigt in een paradox.
Het is een lied dat voornamelijk in 7/8 staat, maar ook
dat verandert langzaam naar soms 8/8 en uiteindelijk
in driekwartsmaat. Het is een heerlijk en vernuftig lied, dat op
het laatst eindigt in een soort van kakofonie. We hebben het afgelopen
zaterdag voor het eerst live gespeeld. Cor zei dat ie nog nooit
zo iets moeilijks had gespeeld: “ “ “ Kuhr, als je nog eens wat weet…”
4 WONDERLIJKE MUZE
Tekst en muziek L.K.
De muziek was er eerst. Ik had er een haast onbeschrijfelijk
gevoel bij. Het heeft een paar maanden geduurd voordat ik
er woorden op durfde te maken. Alsof ik mijn gevoel
niet wilde aantasten. Ineens zong ik op de eerste regel
: “ Als ik naar de einder kijk, zie ik alles wat er is .” Toen schreef ik het hele lied in één
keer af. Het klinkt prachtig met het Rubensstrijkwartet en
Lior Kupperberg op sopraansax.
5 LIEVE LIEVELING
Tekst Rob Frank muziek L.K.
Een wals met een wisseling in de maat in het refrein.
De muziek hier gemaakt in Nederwetten. Een melodie die
vanuit het plezier van het zingen en spelen als vanzelf
voortvloeide uit mijn adem en voetstappen. Ik wiegde geloof
ik een beetje terwijl ik daar zo liep en zong. Het was
heerlijk om te maken. Ik zong het steeds opnieuw. En ik had
maar een woord dat ik zong. En dat was: “ O mijn lieve lieve lieveling ‘ Verder
wist ik niks. Vanuit dit gegeven heeft Rob de tekst gemaakt
in Frankrijk. Daar schrijft hij het best. Het is een hele
leuke tekst. Als ik het voor publiek zing dan krijgen de
mensen een brede lach. Ontzettend leuk door Frans gearrangeerd
voor 3 trombones en 3 klarinetten.
6 PAPPA MAAKT EEN MOOIE FOTO
tekst Rob Frank, muziek
L.K.
Geschreven na het bericht dat mijn kinderen in Israel
ternauwernood ontkomen waren
aan een bomaanslag. Machteloosheid die zich omzet in
een mooi lied.
7 SANNE
tekst/ muziek L.K.
De ouders van Sanne zouden gaan trouwen. Sanne was
toen anderhalf. Rob kende deze familie. Er was een
droefenis in deze familie en Sanne heeft d.m.v. haar geboorte
een er een lichtpuntje in teruggebracht. Ik heb haar
ouders tijdens hun huwelijk toegezongen. De vraag was of
ik ook een liedje voor Sanne wilde zingen. Iets dat
geschikt zou zijn voor zo’n kindje.
Niets anders kon ik doen dan dit liedje voor haar maken.
Het wordt prachtig begeleid door Cor op gitaar en door
het Rubens strijkkwartet
8 STERKER DAN
tekst Rob Frank, muziek L.K.
Maatsoort voornamelijk 13/8
Dit lied is opgedragen aan Micky en Lihi.
Zij zijn onze jongst geboren kleinkinderen. Micky is in
juni van dit jaar in Amsterdam geboren. Kleindochtertje
van Rob. Lihi is in juli van dit jaar geboren in Tel Aviv
en is mijn kleindochtertje. Ongeveer een jaar geleden had
ik in de Drome een melodie gemaakt met een bijzondere maatsoort.
Het lied doemde daar op uit de bergen. Ik kan er ook niks
aan doen. Het deed mij onmiddellijk denken aan een soort
vredebrengers die onderweg zijn. Een opwindende vriendelijk
dreiging van heil.
Rob hoorde dat ook in de melodie. Ik zei: ‘ Het heeft een gevoel van een soort dreigende vrede. Ik vind het altijd mooier als je het woord ‘vrede’ niet echt benoemt” van de weeromstuit heeft Rob het woord ‘vrede’ juist heel vaak genoemd. Zo vaak dat juist alle gene om het beladen woord ‘vrede’ wegvalt voor mij.Het is een bijzonder lied geworden. Met op het laatst een solo van ‘dharboeka’s’ ( Oriëntaalse trommels) en zgaried (keelgeluiden die Oriëntaalse
vrouwen maken als uiting van bijzondere vreugde of verdriet).
9 EINDJE LOPEN
tekst Herman Pieter de Boer en Lenny Kuhr
Muziek L.K.
Een heerlijk kuierliedje. Een wandeling in de avondschemer
waarbij de wandelaar, dat ben ik dus, op inspirerende gedachten
komt. Het leuke bij dit liedje is dat de wereldkampioen kunstfluiten
Geert Chartrou hier op mee fluit.
10 MIJN LIEVE GITAAR
Tekst en muziek L.K.
Ik zat boven op een berg in de Drome. Niemand te zien,
waar ik ook keek. De zon scheen op mijn huid en overal
hoorde je vogels en het zoemen van insekten. Ik zette een
klein klapstoeltje neer. Pakte mijn gitaar uit de kist
en werd plotseling overvallen door een overweldigende verliefdheid.
Ik sloeg een D akkoord aan en zong:’ Ik heb nog nooit een lied voor jou gezongen. Het is een schande dat ik dat bekennen moet. Ik raakte er net zo van doordrongen. Je bent mijn muze, mijn bloed. Mijn lieve……Nee,
dat blijft een verrassing.
11 DE BERG EN HET MEER
Tekst Rob Frank/ Lenny Kuhr, muziek
L.K.
Idee van de tekst in mij ontstaan in de auto toen we van
een voorstelling in de schouwburg af kwamen. Ik zei tegen
Rob: “ Soms
kun je aan iemand zien hoe diep zijn water is”
Meteen had ik een regel in mijn hoofd: “ En ik wist later pas hoe diep
het water was.”
De volgende dag gingen we naar de Drome en daar heb ik eerst
de melodie gemaakt met een stukje tekst zittend aan een riviertje.
Rob maakte meteen het verhaal af in de coupletten...’
Het is een episch lied. Een ballade, meegespeeld door Het
Rubens strijkkwartet
luister
Het is de bedoeling dat het album begin november in de winkels
ligt. Voor die tijd te beluisteren in de theateroptredens
en binnenkort voorproefjes op de site.
Lenny
17 juni 2005
Beste logboeklezers
Onlangs hebben we, ons hele theaterteam met hun eega’s, het – einde van het seizoen- etentje
gehad hier bij ons thuis. Het was een heerlijke avond waarop we natuurlijk ook het einde vierden van “ Op de grens van jou en mij.“ Twee theaterjaren achter de rug met dit programma dat gedurende de tijd aan zijn beginvorm ontsnapte om met ons mee te groeien en een kolfje naar onze hand te worden.
Ik kan niet zeggen hoe zeer ik genoten heb van dit programma.
En in de stroom van de voortdurende inspiratie en verandering gaan we door met het volgende programma dat de titel zal dragen ‘Panta Rhei’, dat een oud Grieks filosofische term is voor ‘Alles stroomt’. Dit gevoel draag ik altijd bij me en ik ben er van bewust dat, zoals ik net al schreef over ‘ Op de grens, “ alles dat vitaal is voortdurend zijn eigen vorm doorbreekt.
Zojuist zijn we, Rob en ik, terug uit de Drome in Frankrijk, waar we altijd naar toe gaan om liedjes te schrijven. Het is zo raar dat dat steeds weer lukt daar in de bergen. Het is er ook zo sereen en stil. We waren bezig met het liedje “ De berg en het meer’ en om meer inspiratie op te doen zijn we naar een beekje gegaan, waar ik op een grote steen vlak aan het water ging zitten met mijn gitaar. Het is geweldig om in de open natuur te zingen. Het enige dat ik hoorde was het stromen van de rivier, het zoemen van de insekten en het fluiten van de vogels en onder een kleine steen zag ik terwijl ik zong, ineens een kopje van een slang te voorschijn komen die zich oprichtte zoals je dat ziet bij fakirs. Het was mysterieus; ik was niet bang en het klopte wonderwel bij de tekst van het lied. Rob tilde de steen op en de slang gleed het water in en ik zong weer verder. De volgende dag was het lied af.
Op een gegeven moment wilde ik aan iets nieuws beginnen terwijl Rob bezig was met een tekst van een lied dat ik al eerder gemaakt had, dus in ons huisje zaten we elkaar een beetje in de weg. Ik verlangde ernaar om boven op een berg te gaan zitten met het adembenemende uitzicht over het paradijs. Toen uiteindelijk ons rode busje zo heel vertrouwd en fraai afstak tegen de blauwe lucht en de vele kleuren groen daar op de top van de berg, ging ik zitten om mijn gitaar uit de koffer te halen. Ik werd letterlijk overvallen door de liefde voor mijn instrument, toen ik hem zag glanzen in de zon. Terwijl ik hem pakte zei ik: “ Mijn lieve gitaar” en begon een soort ode te zingen . Het klonk als eeuwenoud . Het leek net of het al bestond wat ik zong, maar het was toch nieuw. Ik ga er verder niets meer over vertellen, want dat hoor je op de volgende cd en in het volgend programma. Alles is zich aan het vormen. Het is een intiem proces dat zich dan in mij afspeelt en dat ik al zo lang ken en dat mij altijd weer gelukkig maakt. Ook voel ik mij dan nieuw. Net zo nieuw als mijn laatste lied.
Een warme en mooie zomer toegewenst. Tot volgend seizoen.
Lenny
10 juni 2005
geboren Micky, kleindochter van Rob en ook een beetje van mij
9 maart 2005
Lenny is vanmiddag officieel geinstalleerd als ambassadeur van
'Talent Peter van Tilburgfonds'
kijk hier voor meer informatie
5 maart 2005
Beste site bezoekers
Als een bloembol onder de grond heeft mijn creatieve vermogen zich deze winter verschanst, om nu door de bodem en de late sneeuw heen te breken met mijn eerste voelsprieten.
Ik hoop dat dit als een aannemelijk excuus aanvaard kan worden om het feit dat ik te lang niet in mijn logboek geschreven heb. Nu dan…
Ik heb een spannend gevoel van belofte; alsof alles wat eindig is uit zijn voegen barst voor het nieuwe; kijk wat er nu in het Midden – Oosten gebeurt! [ unbeschriehen – afkloppen ] We zijn laatst naar een lezing geweest van Salomon Bouman, de Israël correspondent die lang in het N.R.C. geschreven heeft. Het was duidelijk en hoopvol1 Hij heeft een boek geschreven over het Midden Oosten. Gewoon kopen!
Maar dat is niet het enige, behalve dat er twee dochters van ons zwanger zijn [Rob’s dochter Sjewa en mijn Sharon] voel ik me ook zwanger van onze volgende cd. De melodieën trekken heel duidelijk en krachtig door me heen en alhoewel de melodie er haast in een halve dag is, duurt het soms nog dagen voor ik het zo spannend en harmonisch mogelijk heb kunnen voltooien. A.s. donderdag gaan de jongens en ik hier repeteren. Een nieuw lied dat helemaal klaar is. Het heet “ Alle dingen alle dagen.” De tekst is van Herman Pieter.
We hebben al twee nieuwe liedjes in ons theaterprogramma. “ Sanne” en “ Pappa maakt een mooie foto” “ Sanne zing ik, omdat het erbij gekomen is als toegift. Hiervoor heb ik ook de tekst geschreven. Dat liedje is er in een adem uitgekomen. Puur en ongeschonden. Dat hoor je. Ik verheug me er altijd op om het te gaan zingen. En ook “ Pappa maak een mooie foto” is heel lekker gaan klinken. Niet meer weg te denken in het programma. Die tekst heeft Rob gemaakt, maar verder zijn er nog vijf melodieën waarvoor hij naar ons huisje in Frankrijk moet. Daar is het zo rustig en stil. Geen computers en geen t.v. Alleen de huiskamer, een soort grote keuken, met de tafel in het midden waaraan gegeten en gewerkt wordt.
In deze tijd waarin er geboekt wordt voor het volgend seizoen en Rob daar heel druk mee bezig is, kan hij vanzelfsprekend niet ook nog eens creatief zijn. Ondanks de recessie in de theaters, omdat er steeds minder subsidie beschikbaar is voor de cultuur, en wij een productie in opbouw zijn en bij de kwetsbaren behoren, ben ik tevreden over de boekingen voor het volgend seizoen. Het gaat weer lukken en er zit een enorme groei in onze voorstelling. Zowel wat betreft het bezoekersaantal, [ we zijn steeds vaker uitverkocht], als wel wat er op toneel gebeurt. ‘ Op de grens…” wordt niet alleen door de mensen als een feest ervaren; wij vinden het een feest om het te kunnen doen. Zaterdagavond tijdens de nazit in theater Landgraaf sprak een bezoeker Eric Coenen onze bassist aan met de woorden; “ we hebben toch zo erg genoten…” en toen zag ik Eric zijn hand schuin voor zijn mond houden, zoals mensen doen die niet willen dat anderen dit ook horen, en ik hoorde hem zeggen: “Misschien is dat niet gebruikelijk, maar ik ook!”
En Will Maas onze toetsenist, die hoort er al helemaal bij. Vaak zie ik Cor tijdens de voorstelling even aangenaam verrast opzij naar Will kijken. Hij wordt steeds vrijer en ik geniet van zijn nieuwe inbreng en de cadans waarop ik kan leunen en vliegen.
De nieuwe c.d is dus volop in de maak en misschien doen we al heel spoedig het nieuwe lied “ Alle dingen alle dagen” in het theaterprogramma. Ik kan er niet mee wachten.
Lenny
9-november 2004 ‘
Papa maakt een mooie foto’
Beste site bezoekers,
Vrijdag 8 oktober ging ’s ochtends om 9 uur de telefoon in ons huisje in de Drome in Frankrijk. De volgende dag zouden we terug gaan naar Nederland en overal op de grond stonden vijf literpakken wijn die we voor vrienden, muzikanten en voor eigen gebruik hadden ingeslagen. Het was Sharon, mijn oudste dochter vanuit haar huis in Tel Aviv. “ Ik dacht dat jullie nog in de Sinai waren “ zei ik. “ Mamma, we zijn net thuis aangekomen. We zijn gisterenavond allemaal aan de dood ontsnapt”
Mijn twee dochters Daphna en Sharon en haar man Avi en zoontje Ozz waren voor een paar dagen op vakantie in het Bedoienenplaatsje Ras ha Satan . Het ligt in Egypte, vlak over de grens van Israël, aan de Rode zee in de Sinai woestijn. Het was Loofhutten vakantie en er waren veel jonge Israëliërs. Het is voor hen de meest geliefde plek om naar toe te gaan omdat het een oase is in hun belaste bestaan. ‘ s Avonds kijk je vanuit je eigen hutje naar de weerspiegeling van de maan in de nachtelijke zee en naar de adembenemende schittering van de sterrenhemel. Mensen praten met gedempte stem en soms hoor je een groepje zachtjes zingen bij een gitaar. De klanken en je eigen gedachten of woorden worden daar opgezogen in de sfeer van tijdloosheid.
Zo zat dat clubje familie van mij, samen met hun vrienden bijeen. Ozz lag heerlijk te slapen in het hutje toen er om halftien een bom afging. De aarde beefde, de explosie was zo groot als een huis. Ozz huilde, er kwam weer een explosie. Sharon was in shock. Daphna pakte Ozz en liep er mee de zee in. “ Allemaal gaan liggen op de grond” zei Avi. “ We moeten weg” zei Sharon. Avi keek of er geen explosieven onder de auto waren bevestigd. Ze vertrokken. Toen ze na een angstige rit vlak voor de Egyptisch- Israëlische grens aan kwamen was er een zware explosie geweest in het Hilton hotel. Mensen liepen bebloed en verdwaasd in hun pyjama’s op straat. Er waren vele doden..
De deken van onmacht was over me heen gevallen.
Ik ken die plek waar ze geweest zijn in de Sinai. Rob en ik zijn er in het voorjaar ook met ze geweest. Wat een schokkend contrast!
Ik moest dit vermelden omdat er voor mij iets veranderd is sindsdien.
Vlak na de moord op Theo van Gogh kroop ik onder die deken van onmacht uit en pakte mijn gitaar. Ik had de laatste tijd moeite gehad om te zingen en spelen. Ik pakte dus weer mijn gitaar en begon vrijwel meteen een nieuwe melodie te zingen. Ik was meteen gegrepen door de cadans waarin ik me begaf. Een roes, een droom die bijna een dag duurde. De muziek was klaar en ik wist ook waarover het moest gaan. Over onze kinderen. Over de wereld die wij ze hebben willen geven. Over onze dromen die illusies werden. Steeds moest ik kijken naar een foto die Sharon mij stuurde via e-mail waarin Ozz in een schommeltje zit met zijn vriendje Amir. Op de foto is Amir een jaar en Ozz (r)bijna 11 maanden. Ze kijken allebei zo vertederend en vol vertrouwen en overgave.
Dit is echt en het bestaat. Hoe lang nog? En het andere, dat bestaat ook. En ik kan er niet meer omheen. Ik moet het vervatten in het dagelijks bewustzijn. Dit wilde ik in het liedje hebben. Rob snapte het meteen. Hij maakte de tekst. Ook bijna in een adem.Het is gelukt. Het lied is klaar. En dat met die twee kindjes in de schommel zit er ook in. Het liedje heet: “Papa maakt een mooie foto” Het was al afgesproken dat ik a.s vrijdag bij Paul de Leeuw zou komen. Ik zou een liedje zingen met Cor Bakker. Iets van mijn programma. Ik dacht aan “ De vlucht” of het nieuwe liedje “ Sanne”, maar toen ik hier mee bezig was dacht ik: “ Misschien kan ik het wel als duet zingen met Paul” temeer daar het van toepassing is en hij ook twee kleine kindjes heeft. Rob stelde het voor aan de redactie en Paul wilde het liedje natuurlijk horen Het liedje was nog geen uur klaar, of ik zat al bij Cor, onze Cor
[ Mutsters] in zijn studio. Ik was er om halftwee en om halfvier moest hij vertrekken voor een optreden met Ton Engels. In anderhalf uur hebben we het gerepeteerd en opgenomen. Helemaal geweldig, die Cor.
Hij pakte de mandoline en zong glas zuiver de tweede stem die voor Paul bedoeld is. Voor zessen was de cd op de post naar de redactie van ‘ Pa Paul’. De volgende dag speelden we het voor het eerst met de band in Katwijk en een dag later in Den Haag. Het lied is nu al niet meer weg te denken in het programma. Zonder dat is het niet compleet!
Er zijn trouwens een paar behoorlijke veranderingen in het programma gekomen. Spannende, leuke en mooie veranderingen. Kom maar gauw naar een voorstelling; we zijn op ons best!
Lenny
5 september 2004
Beste sitebezoekers,
Fijne vakantie gehad? Wij wel. Een beetje kort alleen vanwege de wissel in de band die zoals vermeld onder ‘ nieuws ‘ emotioneel aangrijpend was voor ons allemaal omdat het probleem met Gerard, waardoor de wissel plaats moest vinden, zich vlak na ons concert in Nisse volkomen onverwacht voordeed. Hoe dan ook soms lopen levens een tijd parallel, en dat is dan boeiend geweldig en fijn, maar dan blijkt de doelstelling niet dezelfde te zijn en dan gaan ze weer uit elkaar. Zo eenvoudig en wreed is dat.
Het is een beetje als met de liefde: Als je denkt dat je dood gaat omdat je afscheid moet nemen van die gene die nou juist voor jou bedoeld was; een grotere liefde bestond er immers niet, dan vind je je een tijd later toch nog in leven. Een beetje meer rimpels misschien, maar niet minder gevoelig voor de nieuwe liefde die uit de mist is opgedoemd en die deze keer dan echt de ware blijkt te zijn.
Zo is het ook met onze muziek. Die gaat gewoon door. Gerard is weg en daar is Will [Maas]
Tijdens de eerste repetitie vond ik het bijna genant te horen hoe goed ie speelde Will. Hij is dit jaar niet voor niets uitgeroepen tot de beste toetsenist van Nederland. Hij speelt ook heel mooi en gevoelig accordeon. Ons eerste concert was dus op 15 augustus tijdens het Folkwoodfestival om 11 uur ’s ochtends.Het was prachtig weer en de tent zat helemaal vol. Lior onze Israelische saxofonist speelde ook mee bij een aantal stukken. Ik maakte mij niet nerveus om Will, want het klonk al meteen zoals het klinken moest. Hij zong ook alle zangpartijen mee en ook nog eens meteen goed. Ik was op en top gelukkig en voelde mij als gedragen door de band.En dat terwijl mijn twee dochters en kleinzoon uit Israel er deze keer ook bij waren.Omdat Lior nu meespeelde kon ik helemaal zoals op onze cd ‘ liedje voor Ozz’ (mijn kleinzoon) uitvoeren, maar de hoofdrolspeler in het lied was in slaapgevallen.
Heel bijzonder voor mij was een bezoek dat ik samen met Rob bracht aan ‘de grote meester’ Ramses Shaffy in Amsterdam.In de grote hal van het Sarphatiehuis zat hij al op ons te wachten toen we aankwamen. Ik voelde mij een beetje verlegen en onzeker omdat de omstandigheden bij deze ontmoeting zo anders waren dan ooit daarvoor. Maar dat was niet nodig geweest. Ramses was totaal op zijn gemak en toonde zich blij met ons bezoek.In de hal stond een prachtige grote vleugel. Met behulp van zijn rollater die hij als rijdende bar had ingericht schreed hij naar het toetsenbord en zei: “ Ik ga iets voor je spelen” Ik nam plaats volgens zijn aanwijzing op de stoel die recht voor hem stond. Hij keek me aan, leek even in gedachten weg te dwalen, en begon toen aan weer zo’n verrukkelijke Ramses improvisatie waarbij hij nauwlettend oogcontact met mij hield. Opeens stond ik op en ging naast hem staan en zong in op zijn improvisatie.Toen ik zijn muzikale accoordenpatroon doorbrak volgde hij mijn stem moeiteloos. In die hele grote hal, waar slechts verspreid een aantal medebewoners zaten, zongen wij samen onze harten uit ter wille van het lied dat zich altijd door de longen perst van liedjesmensen zoals wij. In die mooie hal hing ook een kunstwerk dat de relativiteit van de tijd aangeeft. Ik was aangedaan door de Majesteit die ik in Ramses Shaffy zag. Meester over het lied en meester over de tijd.
Als zijn gezondheid het toelaat, wil hij met zijn persoonlijk begeleidster Edith naar ons concert in Amstelveen komen. Ramses, dan ga ik voor jou zingen!
We verheugen ons op het nieuwe seizoen en u kunt ook weer een aantal nieuwe liedjes verwachten.
Dit is een inspirerende tijd.
Lenny Kuhr
meer over Ramses Shaffy
10 juni 2004
Beste site bezoekers,
Ik heb goed nieuws!
Heel lang heb ik het ontzettend jammer gevonden dat er een L P van mij totaal verdwenen was. Ik heb het over ‘ Een dag als vandaag’ opgenomen in 1976 en geproduceerd door Chris Pilgram. Een plaat die Phonogram destijds heel veel geld gekost heeft omdat ie zeer orkestraal is opgenomen met de beste muzikanten. Het is een lyrische L P met prachtige liedjes met teksten van o a Willen Wilmink en Rob Chrispijn en weelderige poppy arrangementen van Chris. Chris had indertijd een afro kapsel en droeg altijd twee T shirtjes over elkaar heen.Die met lange mouwen was de onderste en die met korte mouwen de bovenste. Hij had een bloedhekel aan vrouwen met lippenstift op. Dan moest hij onmiddellijk aan z’n moeder denken die prompt nadat ze haar lippen veel te rood had gestift, het vervolgens afhapte op een wit papieren zakdoekje. Dit terzijde natuurlijk, maar het schiet me weer allemaal te binnen. Hij had toen net een LP met Ramses Shaffy gemaakt en die invloed, voornamelijk het tomeloze, de euforie, klinkt door op onze plaat. En dat hoort ook bij mij. Veel muziek is ook door Chris gecomponeerd.
Het goede nieuws is, dat een van onze site bezoekers ons de informatie gaf dat er een site bestaat onder de naam ‘fonos’ en dat die Nederlandstalige producties, die niet meer te verkrijgen zijn, beschermt tegen de vergankelijkheid door ze op volkomen legale wijze, inclusief buma rechten opnieuw op cd uit te brengen. Dus alle geliefde lp’s die je niet meer hebt of die te veel beschadigd zijn en die niet meer te verkrijgen zijn brengen zij opnieuw uit. Waaronder dus ‘ Een dag als vandaag’ Ik heb er zelf meteen een aantal besteld en was weer helemaal opnieuw enthousiast, want ik had hem zelf ook niet meer. Maar nu dus weer wel!
http://www.fonos.nl
De single van ‘ Op de grens van jou en mij ‘ is uit en die heet
JIJ JA
In België is hij ook uitgebracht en wordt daar veel gedraaid op Belgie 2.
Na de zomer komt daar ook onze cd uit. De bedoeling is om ook in België te gaan toeren.
We zijn tevreden over onze theaterspeellijst voor volgend seizoen. Ongeveer het dubbele van afgelopen seizoen. Dus dat gaat volgens plan.
Ik heb een heel goed gevoel over het afgelopen speeljaar: een nieuw theaterprogramma met in september een prachtige première in het Muziekcentrum in Eindhoven en een half jaar later in hetzelfde theater de live presentatie van onze cd. Een bruisende avond; zowel op het toneel als in de zaal. Ieder optreden is voor ons een feest en daarvan hebben we er nog maar twee deze zomer: dat is 10 juli in Nisse ( Zeeland) op een intiem openluchtfestival in een van de mooiste stukjes Nederland. En 15 augustus in Nuenen tijdens het Folkwoodfestival.
Als ik jullie daar niet zie kijk dan naar de speellijst elders op onze site, want dan zien we jullie hopelijk op een van de concerten die daar staan aangegeven. Een heel fijne zomer toegewenst
Lenny
|
|
24 april 2004
Beste sitebezoekers,
Er is dit jaar veel verwezenlijkt; de première van ons theaterprogramma ‘ op de grens van jou en mij’ en het verdere verloop in de theaters, de productie van de gelijknamige cd en de live presentatie van alle liedjes op de cd. En die presentie was gekoppeld aan de zegen van het Eurovisie songfestival en de Troubadour, omdat het precies 35 jaar geleden was enz.
De droomgedachte om aan zowel een vers publiek, als aan al die genen met wie ik in al die jaren zo goed gewerkt heb een soort eerbetoon te geven in de vorm van zo’n concert, is werkelijkheid geworden. Piet Souer zat op de vierde rij en hij was jarig. Net als op de dag van onze overwinning in Madrid. En aan Piet gaf ik [ nadat er een nostalgische scène was geweest waarna wij nog eens opnieuw de Troubadour hadden laten horen] het eerste exemplaar van onze cd. En toen begonnen we ons concert. Ik was heel bewust van alles, zeer gelukkig, goed geconcentreerd en ontspannen. En mijn liedjes… die houden ontzettend veel van die muzikanten van mij. Ze voelen zich volkomen thuis. Het is daarom ook een feest dat met ieder concert gevierd wordt. Maar deze avond was uniek omdat wij ook de gastmuzikanten die op onze cd hebben gespeeld voor deze gelegenheid hadden uitgenodigd. De drie trombonisten bij ‘ Blijf bij mij’ hadden het helemaal naar hun zin en hadden zelfs onder leiding van onze regisseur Martijn een choreografie toegepast. En Arthur Lijten, ja dat is een percussionist naar mijn hart. Hij is subtiel en heeft gewoon smaak en hij zat heerlijk te spelen. En dan onze Lior Kupperberg. De in Nederland wonende Israëliër.Hij heeft echt die snijdende Jiddische blues en met zijn sopraansax barstte het toch wel even los bij ‘Jij ja’ en we hebben dit lied na het officiële slotlied, van vreugde nog een keer gedaan.
De bar van het Philips muziekcentrum ging om twaalf uur dicht en toen gingen de laatste mensen toch maar naar huis. Zoveel wangen gekust en cd’s getekend…Ik was duizelig van geluk om alles. Al die lieve collega’s van toen, mijn ouders [ helaas niet mijn dochters uit Israël,] en al die mensen van nu. En die liedjes… die heerlijke nieuwe liedjes. En die jongens; wat een geluk dat zij met mij spelen.
En de stille kracht achter alles is Rob. Zonder hem had dit alles niet bestaan. De bloemen had ik in emmers in de garage gezet. Morgen zou ik ze zorgvuldig in vazen zetten. Nu even samen wat drinken aan de keukentafel.
Aan de vele mailtjes kon ik lezen dat de liefde wederzijds was.
Zo gaan we verder.
Lenny
Het nieuwe
Beste sitebezoekers,
Omdat het weer eens tijd werd, ben ik op deze eerste kerstdag achter dit schrijfbord gaan zitten om een vervolgverslag te schrijven op ons muzikaal avontuur:
Vrolijk kerstfeest allemaal!
Het kind is geboren; en wat voor een kind!
Op 29 november, na afloop van het concert in Dieren, terwijl we met zijn allen nog gezellig aan het napraten waren, zei Rob tegen mij: “ Weeen om de vijf minuten” Ik verslikte me zowat in het slokje wijn dat ik net genomen had: “ Mijn god het is begonnen!” De hele nacht heb ik zo’n beetje met mijn hoofd op de telefoon gelegen en om half tien ‘s ochtends kwam het verlossende telefoontje: “ Moeder en kind maken het goed; je hebt een prachtige kleinzoon:
en hij heet Ozz- Arik.'
Die zelfde avond speelden we in Deurne en na afloop kreeg ik bij de bloemen een heel zacht en lief knuffelschaapje waar ik vanaf dat moment steeds mee in mijn hand zat. “ Zou je het niet zelf houden?” Zei Rob.” Dit wordt zijn liefste knuffel” zei Sharon, mijn dochter twee dagen later in Tel Aviv terwijl ze zich voorover boog om het schaapje bij het kindje neer te leggen.
Het eerste teken: een heilig kind!
Ik liet aan de nieuwe moeder het liedje horen voor het nieuwe kind dat Rob en ik iets eerder maakten en dat tijdens een repetitie bij Cor Mutsers door hem werd opgenomen. Het komt ook op de nieuwe cd :
De titel is 'Liedje voor Ozz ' en als je hier aanklikt vind je de tekst:
8 Januari beginnen in de geluidsstudio van Peter Vincent in Deurne de opnames van “ Op de grens van jou en mij”
Een aantal van de liedjes is al vertoond in ons theaterprogramma, zoals:’Dans’ En ‘Als ik aan tafel zit met jou’ en ‘ De vlucht’ en ‘ Late liefde’ en natuurlijk ‘ Op de grens van jou en mij’ maar het vervolg en dat zijn nog negen nieuw geschreven stukken, zal voor het eerst ten gehore worden gebracht tijdens de cd presentatie in het Philips muziek centrum in Eindhoven
[waar de première was] op maandag 29 maart van het komend jaar.
Alhoewel het jaar nog steeds niet voorbij is kijk ik toch al even om…Het was een prachtig jaar met heel veel moois en liefs. Ik heb ontzettend genoten van het sublieme en integere spel van mijn muziekanten Cor, Erik en Gerard. Ik vind het een eer en een grote vreugde om met ze te spelen. Verbaasd en ontroerd was ik door teksten van Rob.Hij schrijft met een poëtische eenvoud die een dimensie in mij aanboort die nieuw en toch vertrouwd is. En het publiek: dank voor de trouw en het vertrouwen en alle warmte. Het heeft lang geduurd maar we zijn er weer en er komt nog veel meer. Ik breng een toost uit op het nieuwe leven. Veel geluk allemaal en als het kan… tot 2004!
Lenny
6 november 2003
Over het Eurovisie Songfestival:
Het is er weer; dat songfestivalgevoel, en of ik wil of niet, ik zit er weer middenin.
Wat is er toch met het Eurovisie Songfestival, en wat maakt het zo bijzonder?
Het is allang verheven tot een cultus waarbij menigeen zelfs mythologische gevoelens heeft.
Het heeft zeker niet alles met de kwaliteit van de liedjes te maken maar meer met het fenomeen; het toneel waarop een levend - en een steeds herhalend sprookje zich afspeelt.
En ik mocht er met mijn prille negentien jaren aan mee doen, aan dat sprookje, en werd door de koning van het lot uitgekozen als zijn bruid. Er waren dat jaar vier bruiden. Ik vond het geweldig en het kon me niets schelen met vieren gekozen te zijn want we waren alle vier verkozen koninginnen en naast zo’n abstracte koning wilde ik die roem wel delen.
Het is vanzelfsprekend dat het gevoel een winnaar te zijn, enorm sterkend en strelend is voor het ego. Dat winnaargevoel verlaat je nooit meer, ook niet wanneer je beseft dat het geheel zich binnen een subcultuur heeft afgespeeld. Vandaar waarschijnlijk dat het minder vanzelfsprekend is, wanneer je denkt weer in je normale kleren uit het sprookje gestapt te zijn. Nee, voor velen blijf je altijd iemand die in zijn gewone kleren net doet of ie gewoon van de mensen is maar zij weten dat je je buiten hun gezichtsveld weer gauw verkleedt in je songfestivalkleren.
Dat sprookje wordt steeds onwezenlijker en grotesker gepresenteerd, en dat is op zich wel interessant. Onbelangrijke dingen worden dan ook kant en klaar geleverd om geld te besparen en risico’s te vermeiden. Het orkest komt in ieder geval al uit een doosje. Altijd goed. Het gaat dus niet echt om de muziek, dat wisten we al; het gaat om het verhaal. En het gaat in wezen ook niet om het verhaal maar om het in stand houden van het idee van een verhaal. Het sprookje dus.
En ik kijk er toch nog steeds naar. Naar dat sprookje. In de hoop dat er iemand een lied zal zingen en dat ik dan denk dat het sprookje echt blijkt te zijn. Zo echt en eenduidig als een lied kan zijn. Waar magie en puurheid zich in elkaar verliezen. Zo’n lied verdomme!
Tot de volgende keer!
Lenny
Meer dan twee maanden zijn voorbijgegaan sinds het laatste stukje in mijn logboek.Twee intense maanden.
Als een film zie ik beelden achterelkaar verglijden van de dagen en uren die ik in die tijd heb beleefd.
In de dagen voor de lange fietstocht met Rob naar de Drome in Zuid – Frankrijk heb ik met Martijn onze regisseur gewerkt aan de laatste puntjes voor het programma. Het zat.
Ik had me voorgesteld dat ik al fietsende naar Frankrijk tijd genoeg zou hebben om nog eens door de voorstelling heen te gaan met mijn gedachten, maar dat viel tegen.
Nergens anders heb ik aan gedacht dan: ‘ hoe kom ik deze berg op’ en… ‘ mijn god wat mooi’ En dit twaalf en een halve dag lang. Je raakt in een absolute roes door de stilte van het uitgestrekte landschap. Wat je hoort behalve de vogels, is het klikken van het schakelen op je fiets en je eigen ademhaling wanneer je moet klimmen. Het werd wel heel erg warm. En steeds warmer. De laatste klim was zwaar en eindelijk kwamen we aan in ons dorpje in de bergen. Op de fiets…De dorpsjournalist heeft er een foto van gemaakt, van ons met onze fietstassen en het zal deze maand in de streekkrant verschijnen. Dertien dagen had ik niet gezongen en dertien dagen had ik niet of nauwelijks nagedacht, want de wijdte zong en het gras en de bomen en de vogels zongen en alles was al bedacht. En zo zaten we in ons kleine huisje in de Drome aan de keukentafel met een bloknoot en een geleende gitaar van Inkie; een Vlaamse kunstenares, die daar woont. Een leeg hoofd is blijkbaar zeer ontvankelijk voor inspiratie. Zowel bij Rob als bij mij. Op de eerste melodie die ik maakte schreef Rob de tekst ‘ Late liefde.’Later schreven we nog twee liedjes. Alhoewel ons theaterprogramma al klaar was, kon ik het uiteindelijk niet nalaten om ‘Late liefde’ alsnog op te nemen in onze voorstelling. Cor begeleidt me hierbij prachtig op zijn gitaar.
Inmiddels hebben we twee try-outs gedaan die op een paar hele kleine dingen heel goed zijn verlopen en ontvangen en we hadden geen twijfels meer voor de première die afgelopen vrijdagavond in het Philips Muziek Centrum in Eindhoven plaats heeft gehad.
Het was helemaal goed! En het was helemaal te gek! Het programma staat als een huis en voor ons is het alleen maar heerlijk om er in te spelen. Het zingen vermoeit me niet. Ik kan vrijelijk over mijn stem beschikken en elke nuance aanbrengen die ik wil. Het samenspel met die jongens is daardoor wat mij betreft optimaal. We horen van elkaar steeds kleine nieuwe verrassingen.
De hele avond had voor mij zo’n gezag; iets plechtigs. Het gebouw, het publiek en wij ook.
Ik hoorde de eerste tonen van Fadista en ik kwam op. Plechtig.Het is een ingehouden passie die beloften doet. Al zingend en spelend gaan er zoveel lagen van gevoelens door me heen. Van een heel leven. En vanuit een soort vitale rust krijgt het vorm en plaats.
Ik ben ontroerd dat ik nu, in de kracht van mijn leven dit kan doen, met de juiste mensen om mij heen. Gerard, Cor, Eric, Ankie en niet te vergeten Rob.Na afloop was het feest. Wij kwamen de grote trap af en haast het voltallige publiek wachtte ons op in de hal onder een zeer warm applaus. Er was champagne en tal van lieve begroetingen en een auto vol bloemen.
Er waren alleen geen bitterballen.
We kregen een prachtige recensie in het Eindhovens Dagblad.
Zondagochtend stonden we in De Doelen in Rotterdam. Koffieconcert. Het was weer feest.
Het is dus ook een programma voor een groot publiek. Dat is gebleken.
Lenny
Op 29 juni van dit jaar zijn Rob en ik, onder de chupa; het baldakijn, in de echt met elkaar verbonden door rabbijn Jacobs.De chupa werd opgehouden door vier mannen, vrienden en familie van Rob en mij, onder de notenboom bij de vijver in onze tuin in Nederwetten.Op die ochtend voor de plechtigheid, keek ik zoals nu, uit het raam naar beneden, naar de plek waar even later de stem van de voorzanger, chazan Aronson, zou klinken ter aankondiging van ons huwelijk. De vijver had zich uitgerekt in de schaduw van de boom en het licht was die dag helderder dan ooit. Mijn twee dochters en schoonzoon uit Israël waren al een paar dagen eerder aangekomen. Even later hoorde ik ook de stemmen van de dochters van Rob. Ze waren er en er klonken nog meer stemmen en nog meer en nog meer. De rabbijn en zijn gezelschap was ook gearriveerd. Het ging echt gebeuren! En zo geschiedde het…Vanachter mijn sluier zag ik het krachtige mooie gelaat van Rob en hoe geraakt hij was door de eeuwenoude woorden gesproken door de rabbijn en hoe aangrijpend ze klonken, gezongen voor ons door de chazan.
En ja, het glas werd stuk getrapt, er werd mazzeltov geroepen en er was muziek… te gekke muziek. Israëlische muziek. Er werd gezongen, gedronken gegeten en gedanst.
De kinderen zijn weer terug naar Israël en ik kijk weer, tussen het schrijven door van deze regels, uit hetzelfde raam naar de vijver. Het water is stil en de lelies zijn open.
Zo bijzonder als het is om je bruiloft in je eigen tuin te vieren,[ zoiets als thuis bevallen, ] zo te gek is het ook om in de openlucht op te treden. Dat gebeurde op 19 juni in Vierhouten tijden het Eigentijds festival dat jaarlijks in de bossen van Nunspeet- Vierhouten gehouden wordt. Ter afsluiting van een driedaags festijn waar mensen voornamelijk in tenten sliepen om overdag deelgenoot te zijn van allerlei activiteiten aldaar, gaven wij een concert. “Op de grens van jou en mij” dus. Ik vond het geweldig om te zien hoe de schijnbaar verschillende ‘muzikale’ wegen die ik ben gegaan daar op een prachtige ‘s zomerse avond tijdens een openluchtconcert elkaar in totale harmonie vonden. We deden ons normale theaterprogramma met als toevoeging het lied “Altijd heimwee” en het was gewoon een groot feest! Het was zo’n zeventigerjaren sfeer waarbij mensen bv.ineens ergens een flesje wijn rond lieten gaan. Dat hoorde ik later. Het was met ongeveer achthonderd mensen soms zo stil dat de vogels best wat zachter hadden kunnen zingen. Tijdens het deel na de pauze, omdat het toen begon te schemeren, gingen de podium lichten aan en onze liedjes klonken in deze ambiance ontzettend mooi..Het valt me steeds op en zeker in de stilte van die avond, hoe geweldig die jongens spelen. De laatste toegift moesten we twee keer herhalen en de hele meute was opgestaan van hun banken. Ze waren gaan dansen. Ik hoorde Eric na afloop tegen Cor zeggen: “Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt!”
.Martijn, onze regisseur, had al een deel van het programma gezet en ik voelde de vrijheid die daar uit voort kwam.. De vrouw van Gerard, Olga, zei wel dat ze kon zien tot waar Martijn gekomen was. Geestig vond ik dat. Inmiddels zijn we weer wat verder met de regie. De jongens, Gerard Eric en Cor, hadden er tegenopgezien om er een regisseur bij te betrekken. Martijn heeft bij hen alle vertrouwen gewonnen en ze zien dat beeld en geluid, zoals tekst en muziek elkaar kunnen verrijken.
Zo, nu eerst op vacantie (we fietsen naar Frankrijk) en als we terugzijn meld ik me weer. Dan gaat het volle kracht richting premiere.
Ik wens jullie allen een hele mooie zomer.
Lenny
Beste sitebezoeker,
Ons theateravontuur is nu begonnen!
Op zondag 20 april j.l. hebben we onze eerste try-out gegeven in Grand-Café Berlage, dat tot mijn vreugde voor de gelegenheid bomvol was. Het knetterde van de energie die op scherp stond, zowel bij ons – de uitvoerenden- als bij het publiek. Ik was me ervan bewust dat de verwachtingen hoog gespannen waren, temeer daar ik eigenlijk op dit muzikale niveau alleen incidenteel gewerkt heb, maar nog nooit eerder met een goed doordacht en volwaardig concert programma dat tevens het begin inluidt van een theatertournee. Het podium was te klein om een theaterbeeld neer te zetten, bovendien is dat het werk van regisseur Martijn Bouman, die nu aan de slag gaat op weg naar de première op 19 september in het muziek centrum in Eindhoven, maar al het andere dat met een muziekprogramma te maken heeft konden we daar neerzetten. En we hebben het neergezet! Ik ben zo gelukkig met het resultaat; hoe het ging en hoe vreugdevol het ontvangen is. Alleen in mijn meest gewaagde voorstellingen zou het gegaan zijn zoals het gegaan is.
Alhoewel ik heel jong al populair was heeft het toch tot nu geduurd eer ik het vertrouwen en de kans had zo een programma te brengen. Nog niet eerder heb ik de grondtoon zo duidelijk gevoeld en om weten te zetten in een veelvuldigheid van liedjes die wijds geschakeerd zijn en toch een harmonisch geheel vormen. Als ik mezelf niet was dan zou ik als muziekliefhebber en liedjesliefhebber gelukkig zijn met het bestaan van zo een programma. En daarom is het er.
We zullen nog wel een slag moeten slaan om de theaters en het publiek te veroveren, maar het programma is er in de try-out vorm en het publiek mag komen. Wilkommen, bienvenue, welcome! Met andere woorden: WELKOM !
L
De klanken van de voor mij mooiste close harmony formatie ‘ the Comedian Harmonists’ klinken nog na in mijn oren, wanneer ik nu mijn logboek open om jullie op de hoogte te houden van onze laatste artistieke ontwikkelingen.
Deze ongelofelijke Duitse vocale groep moest in de roem van hun dagen ophouden te bestaan, voor de tweede wereldoorlog uitbrak, omdat de helft van hen joods was.
Wij kochten deze cd gisteren in Frankfurt waar we speciaal naartoe gereisd zijn voor een van de spaarzame concerten van mijn favoriete zangeres Esther Ofarim.Alhoewel ik nog steeds onder de indruk ben van de haast doorzichtige verschijning van Esther Ofarim,[ ik heb haar altijd mateloos bewonderd, en nu zag ik haar in een van de nadagen van haar carrière voor het eerst. En ze was het echt…] begin ik dit stukje vreemd genoeg toch met de klanken van de Comedian Harmonists. Waarom? Omdat de schoonheid van hun volmaakt harmonisch lyrisch zanggeluid de weemoed van het verschrikkelijke dat nog moest komen in zich leek te dragen. Deze contrasten tekenen zich in de huidige tijd ook af..
Esther Ofarim; de rust die ze neemt als ze zingt om de verfijning in nuances aan te brengen. Dat is de manier van zingen waarvan ik het meeste hou.
Na mijn stemverlies, toen mijn stem nog heel lang zo kwetsbaar was leerde ik mijzelf aan om als ik zong, heel stil en intens te luisteren naar alle klanken die ik hoorde en het verfijnen ging van zelf.
Ik zeg dit omdat haar concert mij zo heeft geinspireerd. Ik weet nu ook wat het is om haast verliefd uit te zien naar die lang verwachtte verschijning op dat toneel. Maar wat ik vooral wil zeggen is dat oorlog en complete harmonie samen op kunnen gaan. Een schrijnende ervaring is dat. In mezelf ken ik dat ook.
De repetities gaan vanaf volgende week weer beginnen. Er is weer een nieuw lied bij ‘Dans’. Geschreven door Rob Frank [mijn Rob] op muziek van mij.
Een heerlijk lied. Ik kan niet wachten om het met de jongens te gaan in studeren. Ik weet wel dat het geen jongens meer zijn, ze zijn allemaal rond de veertig, maar ik zeg altijd: “De jongens” We beginnen 20 april in Berlage in Eindhoven. Onze eerste officiële try out. Het komt allemaal heel dicht bij en ik ben er wel klaar voor. Of liever… Ik heb er zin in!
Er is een tv opname geweest met Fons de Poel. Het wordt in juni – juli uitgezonden door de KRO.
Het heet ‘ Home zweet home” Het gaat steeds om één gast en het duurt 50 minuten.
Het is een interessant praatprogramma waarin ik ook gezongen heb. Samen met de jongens natuurlijk. Ze hadden ook nog een verrassing voor mij. Helemaal te gek… Ik zeg er niets meer over, maar vergeet vooral niet te kijken. Via de site houden we je op de hoogte.
blijf kijken en luisteren,
Lenny
Lieve mensen,
Gelukkig nieuwjaar allemaal en hierbij durf ik de wens uit te spreken dat we elkaar mogen treffen tijdens ons programma OP DE GRENS VAN JOU EN MIJ. Ik ben er klaar voor. Laat ze nou maar gaan boeken; de theaters. Veel programmeurs schromen nog omdat ik te lang uit hun zicht ben geweest, maar er is een begin en ik weet zeker dat de rest ook komt. Tijdens de voorstelling ervaar ik zo’n rust en plezier in de rijkdom van liedjes die we hebben. Het is een aaneenschakeling van een leven lang voor en met liedjes te hebben geleefd. Er zijn tal van muzikale variëteiten en gevoels nuances, maar overal zit het plezier van het spelen in. Afgelopen zaterdag speelden we in het stadhuis van Oudewater. Een prachtige deftige hoge zaal met aan de zijkanten ook nog mensen die geen kaartje meer hadden kunnen krijgen omdat het was uitverkocht, maar die ze op het laatst toch nog hadden toegelaten. Ik geef het toe dat het gelukkig maakt als ik zie en hoor na afloop bij de cd stand, dat mensen zo blij zijn met de voorstelling en dat ie er is. Dat bevestigt mijn gevoel dat het gerechtvaardigd is dat wij het theater in gaan omdat we iets heel wezenlijks hebben toe te voegen aan de Nederlandse lied(jes)kunst. De reacties die na afloop via de mail van de site binnen komen stuur ik door naar de betrokken muziekanten en Gerard mailde mij terug.” Kijk, daar doen wij het nou voor” Maar ook voor die na afloop dampende schaal met bitterballen aan de tafel van een aangrenzend café.
”Lenny
Hallo allemaal,
Aan de hand van de woorden die ik zal gaan wijden aan dit logboek, zal ik jullie verslag doen van de ontwikkelingen die er gaande zijn om weer terug te keren naar de podia van de Nederlandse en Belgische schouwburgen, om de muziek die ik met mijn muzikanten te bieden heb, bij de mensen te brengen die er van houden.
De hartslag is hier geinspireerd. Zowel van mij en de muzikanten, als van mijn partner Rob Frank, waarmee ik zojuist“ Lenny.Kuhr producties” begonnen ben. We gaan het theater in! Eindelijk! En het moet heel mooi worden. We hebben vorige week onze eerste proefvoorstelling gehad in het Kloostertheater in Nuenen.“ In de pauze werden we zelfs een‘bietje’ verwaand, zei gitarist Cor Mutsers,”en da mag nie.” We hebben voor zo’n eerste concert buitengewoon ontspannen gespeeld. Ik heb genoten van de stemmen. Ze zingen allemaal mee, en mooi! Gerard de Graaf speelde behalve piano nu ook accordeon. Schitterend instrument. In dit stadium van opbouw naar een volwaardig theaterprogramma, gaat het om de muzikale balans en de toon van het geheel. Het theatrale aspect krijgt daarna alle aandacht. We genieten alle vier van de muziek en van de mogelijkheid die we hebben om met elkaar te spelen. Ik kwam er toch weer achter wat voor een muzikaal oeuvre er in al die jaren is opgebouwd. Zo veel goeie liedjes, dat ik streng moet zijn in de keuze voor dit programma. Mijn goede vriend, producer Kees Buenen zegt:“ You have to kill your darlings.”Behalve het“mooiste”[ inderdaad tussen haakjes] uit mijn lange repertoire zal ik in verhouding veel van de laatste cd Fadista doen. De arrangementen van Gerard, met inbreng van Cor en Erik, klinken speciaal bij dit repertoire al meteen zo vervullend, vind ik..Van Schubert hebben we er ook een paar gedaan. Het is gewoon genieten om dit te kunnen doen. En dan zijn er ook nieuwe liedjes waaronder‘ Op de grens van jou en mij’ op tekst van Rob Frank. Het is het titellied van het theaterprogramma en nadat we het op het Folkwoodfestival gespeeld hadden, werd in het Eindhovensdagblad in een recensie speciaal vernoemd!
In het voorjaar en in het begin van de maand september, zijn er een aantal try-outs geboekt, maar eerst is er een concert ingevoegd op zeer kort termijn en dat is 22 november in Ede.Een rede voor ons om nog meer vaart achter het proces te zetten.
Dit was het voor deze keer.Het logboek wordt vervolgd.
Vriendelijke groeten, Lenny Kuhr.