Nauwelijks zit ze aan tafel, of ze stuift alweer op. "Ik zal je wat laten horen." Ze scharrelt door de kamer, plugt een sound-blaster uit het jaar nul in het stopcontact en drukt op play. Ruis, Gestommel. Dan een piano en twee stemmen. Een ervan is duidelijk van Lenny. Fadoklanken, aanzwellend, tekstloos genahnahnaahd. Gegniffel en een schaterlach tussendoor. Lenny geniet zienderogen, nu ze het terughoort. "Met een vriend ben ik bezig met het samenstellen van een - overigens ook weer Nederlandstalig - Fado-repertoire. Eindelijk. Eigenlijk heb ik altijd al fado gezongen, zonder het te weten. De zo typerende slingertjes in de melodieën heb ik van nature. Het is een heerlijk gevoelsgenre. Nu kan ik me er eindelijk in laten gaan. Hoewel...?! Tijdens deze opname' - ze knikt richting cassette - 'waren er momenten waarop ik dacht: nu wordt het bijna ordinair. Maar het was zo leuk! En het mag - vind ik - best een beetje vulgair zijn. Lekker zijn. We durfden het bijna niet te doen, maar deden het lekker tóch. En een plezier dat we hadden!" Genieten, je laten gaan, zonder gêne. Lenny ervoer al geruime tijd geleden aan den lijve, dat zoiets in gay scène veel gemakkelijker gebeurt dan elders. "In de tijd van Visite werd ik uitgenodigd in een van de zaken van Manfred Langer te komen optreden. Stomverbaasd deed ik die avond een ontdekking: het was daar zo uitzonderlijk gezellig met al die nichten. Iedereen zong al mijn liedjes mee! Oprecht. Uitgelaten. Zonder dichtgeknepen billen. Maar vooral: zonder het camp-cynisme. Het fenomeen camp is natuurlijk ook door homo's groot gemaakt. Dat is zo ongeveer begonnen met Reve en zijn 'verering' van Mary Servaes. Het is een verschijnsel waarin hooghartigheid een grote rol speelt. Het is immers een excuus om iets te mogen doen - of leuk te vinden - wat je eigenlijk not done vindt. Maar het zijn ook de homo's die dit dogma weer doorbreken. Die dat station zijn gepasseerd en zich met gemak in een zee van euforie laten gaan. Zonder zichzelf hoger te plaatsen in een hiërarchie."

De hooghartigheid voorbij. De trend is gezet, meent Lenny. In de muziek constateert ze een kentering ten goede: er ontstaat een sfeer waarin alles mag. Daarmee is ook de herwaardering voor het Nederlandstalig genre in opmars. Maar er zijn altijd nog artiesten die zich vermommen om te kunnen doen wat ze eigenlijk willen. "Ik was afgelopen december in Leiden te gast in het Laktheaterprogramma Jan & An van Jan Rot en Marjolein Meijers. Ik zong er liedjes van en met Rot, evergreens in het Nederlands en zo. Een beetje cynisch, maar sommige waren ook erg leuk. Ik heb me daar wel even afgevraagd: wat gebeurt hier nou eigenlijk? Zo'n duo, Rot en Meijers, hult zich in lullige kleertjes -want dan mag het allemaal - en creëert daarmee een eigen pseudoniem. De volgende stap zou zijn die tralala weg te laten. Lekker zingen wat hen raakt, wat leuk en gezellig is. Zonder malle pruik of overdreven truttigheden-met-knipoog. Gewoon als zichzelf. Je hoeft jezelf niet. eeuwig voor het volle honderd procent serieus te nemen. Ik merk dat met Visite, Dat is een instituut geworden. Het blijft dan ook een leuk lied om te doen, tenminste: daar waar het op zijn plaats is. Als je het zelf maar lekker voorbij durft te vinden.
Kijk, laatst werd ik gevraagd om voor een groep Delftse hoogleraren te zingen. Dan kies ik iets uit mijn Schubet-repertoire. En kom ik niet aan met de Troubadour of Visite, wat ik wél doe op plekken waar het leuk is om te doen. En dan sta ik erachter." De tendens van de afwezige hooghartigheid wordt steeds meer zichtbaar, meent Lenny. "Hoewel je nog vaak het plaatje ziet van de intellectueel die stijvig meehupst, met op zijn gezicht de uitdrukking van: zie mij eens leuk meedoen. Maar dat zie ik wel minder worden. Het gaat immers niet om smaakverlies.Maar om iets toelaten wat iedereen in zich heeft."

Na het Songfestivalsucces in 1969 werd Lenny uitgenodigd voor tv-optredens in Frankrijk. In 1972 verscheen haar Franstalige lp Les Enfants. Het succes bij de Fransozen bleef niet uit, hetgeen toch minstens opmerkelijk te noemen is voor een Hollands meisje. "Het leuke is, dat ik er niets voor hoefde te doen. Het kwam vanzelf. De meest indrukwekkende herinnering heb ik aan mijn samenwerking met George Brassens. Fantastisch. Onlangs nog benaderde iemand me met een knieval, die overigens niet voor mij persoonlijk bedoeld was, maar voor mij als de vrouw die in de nabijheid van Brassens heeft geopereerd. Zo razend interessant wordt die man nog steeds gevonden. Een heilige." Tot het besluit om in Parijs te gaan wonen -noodzakelijk om definitief in Frankrijk door te breken - is Lenny nooit overgegaan. "Parijs had - vreemd genoeg - iets burger-truttigs. Het artiestendom kende strenge wetten. Behalve dat alles bij elkaar moest passen - de ceintuur bij de schoenen, de lipstick bij je tasje - diende je een silhouet van jezelf te maken. Een sjabloon. Zo had Piaf altijd dezelfde jurkjes aan. Ik was het meisje-met-het-speldje. Maar daar hield ik me niet aan. Als er net strooifolders met mijn foto waren gemaakt, ging ik naar de kapper. Zag ik er totaal ander uit. Dan wekte ergernis."
Na grote omzwervingen in haar bestaan keerde Lenny terug naar de plaats waar ze opgroeide: het o, zo Brabantse Eindhoven. Hier begrijpt ze de mensen. "Ik heb op veel plekken gewoond. In Amsterdam, Den Haag, Laren, noem maar op. En een jaar in Israël; toen ik - mijn huwelijk was er gesneuveld - terugkwam naar Nederland met twee kleine kinderen en mijn gitaar, belandde ik zolang bij mijn ouders in Eindhoven. Ik had immers geen huis en wist dat vader en moeder hun kleinkinderen liefdevol zouden opvangen, 's Nachts hoorde ik de geluiden op straat. Van jongelui die uit de kroeg kwamen. Ik luisterde naar dat stoere, eenvoudige. Dat 'godverdomme' in elke zin. Dat was zo heerlijk vertrouwd."

Evenzo vertrouwd in Lenny's leven lijkt de sfeer van het Songfestival. Hoewel het inmiddels ruim dertig jaar geleden is dat ze er zelf aan deelnam en er sindsdien jaren zijn geweest dat ze er niet naar keek, blijft ze er in zekere zin bij betrokken. Het Songfestival staat ergens voor, vindt ze, maar om dat uit te leggen is niet zo eenvoudig. "Het is in ieder geval nooit trendsetend geweest en dat is ook niet het doel. Het is een volksgebeuren, voor iedereen, toegankelijk. We hebben het natuurlijk lang als camp gezien. Maar die gedachte zal plaatsmaken voor het idee van een soort Europese folklore. Niet intellectueel ,in overeenstemming met een volksgevoel. Maar dan goed. Momenteel worden de wetten van de magie over het hoofd gezien. Het afschaffen van het orkest vind ik bijvoorbeeld verschrikkelijk. En er zijn er zoveel mensen bij betrokken die denken te weten wat de succesformule is. Wat commercieel is. Met vooral veel uiterlijk vertoon. Maar zo werkt het niet. Een goed liedje raakt een emotie. Commercieel of niet. Ineens voel je: ja! Dit is het. Even snel-snel een Songfestivalliedje schrijven, is dus een slechte zaak. Waarom maken we niet een heel jaar lang liedjes? Zodat daaruit het leukste, origineelste en meest treffende exemplaar kan worden gekozen? Ik snap dat niet." Lenny ziet 'onze' Michelle niet direct als een winnares. "Ik heb de wijsheid niet in pacht, maar ik denk dat ze ergens in de middenmoot zal eindigen. In Ahoy heeft ze hier en daar wel voor kippenvel gezorgd, dus dat is goed. Ik persoonlijk had een zwak voor Montezuma's Revenge. Misschien vanwege het feit dat hun optreden iets rebellerends heeft. Een statement tegen al die platte, afgevlakte muziek."

Met haar songfestivalmedley - een selectie van liedjes die ze zelf leuk vindt om te doen - wil Lenny ook juist weer de homo-kroegen aandoen. Volgt ze de ontwikkelingen in homoland? "Niet op de voet. In grote lijnen. De openstelling van het burgerlijk huwelijk is wel tot me doorgedrongen, ja. Nu ben ik persoonlijk geen voorstander van het huwelijksinstituut. Begrijp me goed: ik ben er niet op tegen. Als twee mensen - wie dan ook - er behoefte aan
hebben hun liefde op die manier te bezegelen, moet dat kunnen. Maar. Met het voortschrijden van de homo-integratie wordt het er niet boeiender op. Het wordt allemaal wat tuttiger. In Ahoy' zag ik een collega - ik zal zijn naam niet noemen - die ik vooral ; ken uit de tijd dat hij er nog niet zo voor uitkwam. Inmiddels is hij een tut eerste klas. Met een overdreven 'meid!' als intro en bijbehorend handgebaartje bedient hij zich aan de lopende band van open deuren, platitudes en hopeloze trivialiteiten. M'n tante Beppie uit Amsterdam is er niks bij. En dat is misschien wel enigszins exemplarisch. Ik bedoel: het flitsende gaat eraf. Het wakkere. Dat is jammer, maar logisch:die alertheid komt vooral voort uit beperkingen. Zodra die volledig worden weggenomen, verdwijnt ook de spanning. Dat is nu eenmaal wet. De Arabieren zeggen: 'never finish your home'. En zo is het. Pure harmonie, totale perfectie, bestaat niet. Het streven, daarom gaat het. je zou het zelfs kunnen vergelijken met de fado-opname die ik straks liet horen. De charme van het onaffe, het zich ontwikkelende is verdwenen zodra het eenmaal op cd staat. Dan is het een stuk minder geil. Onvermijdelijk, maar eigenlijk doodzonde."

Rits de Wit
Gay Krant | nummer 432