Ze noemen zich zelf het mooiste theater van Nederland en wat de ligging betreft zitten ze zeker in de top5. Prachtig gelegen aan het IJsselmeer, fantastische luchten die nooit vervelen.
De telefonische inventarisatie leerde dat er niet van de keuken gebruik kon worden gemaakt. In de artiestenfoyer was een magnetron beschikbaar en ik kon me herinneren van de vorige keer dat ik daar toen met mijn inductiekookplaatje had staan koken en dat toen de stoppen doorsloegen omdat ze daar niet op berekend waren. 'Maar jullie hebben toch een keuken' probeerde ik nog even maar ik begreep dat de chef het toch niet zag zitten als ik daar mijn aardappeltjes zou komen koken. Borden en bestek kunnen ze wel leveren.
|
Een dag van te voren maak ik zuurkool, die kan dan mooi in de magnetron worden opgeheet. Mijn zuurkool gaat ongeveer zo: Zuurkool met een flinke plens witte wijn, gembersap, room en een flinke klodder schuk laat ik een uurtje of wat zachtjes pruttelen. |
Schuk (ook wel zhoug) is een jemenitische sambal wat natuurlijk eigenlijk onzin is want sambal is sambal en schuk is schuk. Een mengsel van koriander, peterselie, knoflook en pepertjes (rode voor rode schuk en groene voor de groene). Overal te koop in Israel maar ook goed zelf te maken.
| Ondertussen heb ik bedacht wat ik er nog bij doe; in dit geval cranberrys en ik vond in de koelkast nog wat abrikozenjam uit Frankrijk. Een mooie mix van zoet en zuur, nog wat peper en in de bakskes voor morgen. |
Op de dag van het optreden voel ik me ziek. De maag is van streek maar manmoedig zet ik me in de auto. Lenny rijdt en ik lijdt. Terwijl er wordt gesoundcheckt verken ik mijn werkterrein. de zuurkool kan in de magnetron en de aardappelen zullen op het kookplaatje gaar worden. Maar waar? In de kleedkamer, nou nee laat ik het er net buiten doen.
Terwijl ik in de pan sta te kijken komt iemand binnen met een bekend gezicht. Hallo, hallo en hij zet zijn spullen in Lenny's kleedkamer. Die kleedkamer is bezet zeg ik en hij riposteert met 'oh dat geeft niets'. We schudden elkaars hand en ik vraag 'wie bent u?' 'Ik ben akteur zegt hij', met een volume alsof hij de achterste rij van Carre moet bespelen. Ik sta naast hem en voel me ziek. Als hij begrijpt dat Lenny in de kleine zaal staat wil hij haar begroeten; ze komen elkaar zoals veel artiesten zo eens in de zoveel tijd onderweg tegen in het theater. Frits Lambrechts heet hij. Er is een fraaie artiestenfoyer met een koffieautomaat en in de koelkast wat flessen fris. De ontvangst is, hoe zal ik het zeggen, schriel. Het is de sfeer van het moderne theater; zakelijk, efficient. Als je iets nodig hebt kun je toestel 250 bellen.
| De aardappelen (rosevallen) zijn klaar en ik heb lams en runderrookworst van de biologische slager in stukjes gesneden. Anderhalf uur voor showtime haal ik de zuurkool uit de magnetron. |
De lucht van de zuurkool die me normaliter orgastisch ontroert triggert nu opnieuw mijn getormenteerde gastrointestinale systeem en ten tweede male kniel ik voor de toiletpot om mijn maag te luchten. Ik maak de maaltijd niet mee, in Len's kleedkamer staat een bank en daar leg ik mij neder. Zo knap ik net genoeg op om laat op de avond, na een prachtig concert voor een volle bak, de zangeres weer naar huis te kunnen rijden alwaar ik uitgeput in slaap zak.
Boven op alle ellende hadden we ook nog allemaal een bon omdat je bij de laad/losruimte van het theater niet mag parkeren. Daar denk je niet aan als je in de kou en de regen moet uitladen en blij bent dat je een kop koffie kunt gaan drinken. Het zou goed en attent zijn als de mensen van het theater (die dit probleem kennen) je er op zouden attenderen . Maar helaas, de gemeente Hoorn strijkt 250€ op. Morgen naar Brielle.