We vertrekken al vroeg want op weg naar den Haag hebben we nog 'een radiootje' bij Omroep Brabant in het Noordbrabants museum in den Bosch. In het kader van de tentoonstelling 'wauw' over de jaren 70. Len speelt met Cor 2 nummers live en heeft een mooi gesprek met Hubert Mol.Op het wagentje het eten voor vanavond. Het theater heeft aangegeven dat er wel een keuken is die gebruikt kan worden maar dat er in het geheel geen keukengerei aanwezig is. Ook borden etc zijn niet voorhanden, dus alles moet mee van huis en niets vergeten.
We waren al eerder in Diligentia maar dat was voor een schnabbel en toen heb ik er niet gekookt. Diligentia is een prachtig theater, recent geheel verbouwd. Tweeenhalf jaar dicht geweest. Nou ja geheel verbouwd, de artiestenfoyer was niet in de begroting betrokken en ademt dus nog de sfeer van vroeger.
Eerst naar de keuken:
Die is groot. Er is veel werkruimte, alles rvs. Er zijn 2 elektrische kookplaatjes en er is een heteluchtoven. En de keuken is vies. De smaakpolitie kan zijn lol op hier. De oven is lange tijden niet gebruikt en nog langer niet schoongemaakt. Ik bespaar jullie de fotos die ik er van maakte. Ik vind een vatendoekje en met heet water ,want alle dispensers zijn leeg, maak ik mijn werkveld en de kookplaatjes schoon. Ik besluit ook om het geheel niet zo achter te laten als ik het heb aangetroffen al zou niemand het verschil merken.
Het gegeven dat hier speelt is het feit dat de horeca los staat van het theater. En dat uit zich in allerlei communicatieve verwarring. Als ik de technici, die 's-middags ons aanspreekpunt zijn, vraag waar we kunnen eten zeggen ze dat kan boven in de foyer. Mooi, denk ik dan, dat is een mooie ambiance en we houden ervan om rustig en verzorgd te eten. Ik vind een plek in de bovenfoyer waar waarschijnlijk geen publiek zal komen want het zal die avond niet erg druk zijn. Vervolgens krijg ik met de horeca te maken. en ik vraag kan er een tafel voor 7 personen gedekt worden- ik heb zelf borden en bestek bij me. Nou dat kan dus niet. Men weet van niets en het is ook niet de gewoonte. En er kan al vroeg publiek binnen komen en die schijnen niet ingesteld te zijn op etende artiesten. Er is al snel sprake van onwrikbaarheid maar als ik blijf aandringen kan het plotseling wel. Maar dat kost dan wel geld wortd er direct bij gezegd want dan moet er een ruimte worden gereserveerd.
Dus eten we in de artiestenfoyer waar de horeca nog wel een paar behangerstafels wilde opzetten. Het deed mij sterk denken aan de kelders van Roemeense ziekenhuizen waar ik begin jaren 90 was als deelnemer aan een gecombineerd Artsen Zonder Grenzen/Stimezo projekt. Een vreemde discrepantie; een hele dure verbouwing geheel gericht op het publiek, en aan de artiesten -en wat is een theater zonder artiesten- wordt niet gedacht. En dat terwijl de artiesten meer tijd in het theater doorbrengen dan het publiek.
Menu:
Pasta fungi met paddestoelen
Gerookte kalkoenborst
Groene salade
Chocolademousse met zonder slagroom
| Maar wat hebben we weer lekker gegeten. Ik had thuis een mooie paddestoelensaus gemaakt van shitake en grotchampignons. Paddestoelen fijn gesneden, olie in de pan, uitje, knoflook zachtjes garen en de paddestoeltjes erbij. Bouillon van een blokje fungi porcini (italiaanse winkel), witte wijn en room en flink laten inkoken. Bij de Sligro haalde ik pasta fungi en met een groene salade en gerookte kalkoenborst kwam het allemaal helemaal in orde. De saus en de kalkoen in de magnetron maar die kreeg ik niet aan de praat. Gelukkig had ik een bakpan bij me en daar heb ik een en ander in opgewarmd. Toe het bandtoetje, chocolademousse van Almhof. Ik had de mixer meegenomen om slagroom te kloppen maar bleek de slagroom vergeten te zijn. |